De hel

Hoe mooi is de herfst in Nederland. Volgens mij is hij de grootste Nederlandse dichter. Hij kan van één kleur inkt verzen schrijven in alle kleuren. Hij legt over de velden een mysterieuze mist en hangt aan de takken diamantjes van dauw. Hij legt spinnenwebben bloot, die anders voor het oog verborgen blijven. Hij is de enige voor wie de bomen zich ontkleden. Als deze poëtische Hollandse dichter de herfst begint, ga ik in mijn boekenkast op zoek naar een oud, klein boekje van een andere grote dichter. Wat mij betreft zelfs de grootste dichter ooit op deze planeet: Dante Aligheri. Het boekje wat ik zoek is De hel. Zo word ik naar de meest magische magie geleid.

Ik was ergens tussen twaalf en vijftien jaar oud, toen ik de meester leerde kennen, die mij leerde om de woorden te kunnen beheersen zoals ik wilde. Geen Arabische dichter, maar Dante, een Italiaan die vertaald was naar het Arabisch. Ik kreeg van mijn leraar Arabisch op school een boek over Michelangelo, waarin ik de eerste zinnen las, die ik niet alleen begreep, maar ook leefde. Het was de tekst die op de poort naar de hel staat in Dante’s Inferno:

Door mij gaat men binnen in het oord van pijn,
Door mij gaat men naar het eeuwig lijden,
Door mij gaat men tot de mensen die verloren zijn.

Rechtvaardigheid bewoog mijn hoge Maker,
Ik ben het werk van de goddelijk Macht,
de hoogste Wijsheid en de eerste Liefde.

Niets is er voortgebracht in het verleden
0f het had eeuwigheid, ook ik duur voort,
Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt.’

Het voelde alsof ik voor die poort stond, en niet Dante. De woorden waren zo echt, dat ik even twijfelde of Dante het geschreven had, en dat niet de poort zelf het zei. Mijn God, wat een magie hadden die woorden. Toen en nog steeds, alsof ik ze niet honderden en honderden keren gelezen heb. In die tijd kon ik het boek zelf niet verkrijgen. Omdat Dante een paar oliesjeiks in de hel liet, was het moeilijk te vinden, maar die paar zinnen waren genoeg voor mij om voor de poort van de hel te staan.

Daarom zoek ik als de herfst begint naar dat boekje. De hel. Dan wil ik een boek dat niet alleen woorden geeft, maar ook warmte. En ja, het is de hel, maar als ik op zijn pagina’s aankom, verbrand ik niet, maar word ik verwarmd met de mooiste gedichten ooit geschreven.